شکوه ه ه مهر مآآآدر

چقدر دعوایش شیرین بود .

شکلی شبیه همان لبخند ته نشین شده توام با سکوت...

در لبخندی که میشد دید در حال پنهان کردنش هست و اخم هایی که تظاهر به عصبانیت داشتند، با آن همه چروک های صورت ، کودکی خاصی نهفته بود . 
چه آرامش و طمانینه ای در قدم هایش بود . 
...

این روزها بسیار مشتاقم زبان اشاره را یاد بگیرم
دست برگ ها بیهوده نمی جنبند
جریان آب
حرکت باد
شکل سنگ ها...

بنویس؛

از کدام چشمه اشک و بغض می نوشی؟!

با من بیدار بمان .

 با من نجوا کن .

هنوز صدای من در هر لحظه ای ، زنده است.

لحظه ای که باد وزیدن گرفته بود و با خود در سوت باد تکرار می شدی ،

آن

 جز من نبود .

بنویس

از ماهی که هزاران سال است چشم به تویی دارد و آن نگاه ، نگاه من است که در جستجوی تو ، در وسعت تو ، به زمین نشست.

بنویس

هزاران بار باریده ام و به سکوت رسیدم

تمام بی تابی هایم را در سکوت شسته ا م و از چشمه نگاه تو ، طعم شادی های زلال و معصوم را نوشانیدی ام .

سخن بگو که درین سکوت ، این سکوتی که از تو

 زنده شد ،

مرد ،

 جان گرفت ،

 مرد...

 با تو غریبه نیست.

" ای دل چو بجست و جوی و خواری و نیاز         وز زاری و  بیـــداری شب هــای  دراز

دســت طلبـت به پــای وصلـش نـرســد جــان         میکن و خون می خور و سر در می باز

ولی بنده از طلب دست بر نداشت و هر چه مشکل را بزرگ تر می دید همان قدر در به دست آوردن مقصود خویش حریص تر می گشت " ( احوال و آثار عین القضات ، فرمنش ..)

....

با تو بیگانه نیستم و در جنون تو و موج هایش ، هزاران بار غرق شده ام و تو را پیشتر از جنون می یافتم .

چه جنون ... چه ... تنها آشوب تو ، تنها می توانست چون منی باشد که تو را به خودت برساند ؛ کخ تو را از همه چیز دور کند . تنها جنونی که می شد تو را غرق کند ، خودت بوده ای .

آآآآخ که چه لذتی بیکرانی دارم و در اوجم .

حالا می دانی جنون را ، سکوت را ، عشق را که چه وسعتی دارد

هدیه گران بهایی را از جان دلم به تو تقدیم کرده ام . چون جانش بدار.

بنویس

سکوت تو شکل سکوت من شد و ازین سکوت به سکوت خودت رسیده ای . خرسندم

بسیاااااااااااار خرسندم

چه بی تابی هایی خوره جانمان شد ، حالا هر کجا باشیم ، هستیم ، نیستیم .

حالا هر کجا باشی ، به بودن نیازی نداری و به نبودن نیز .

راز هستی تو را تنها من داشنته ام که در ساکت ترین کلمه ها با تو همراه خواهم بوده ام .

( مورچه ای دارد ، مورچه مرده ای  را با خود با بیقراری وتب و تاب به این سو ان سو می دواند .

 گمشده ای در مسیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر...)

می دانم بی تابی هایم نیز سهم تو شد اما...

درین تب ها ، هذیان های جانانه ای ، آتشی شدند که خوب تر بسوزی . ها ها ها ها

    به یاد لعل تو و آن دو چشم میگونت         ز جام غم می لعلی که می خورم خون است

                                                        سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

با همان لحنی که شجریان می خواند اولبته .

وقتی غروب شده بود دیگه بی طاقت شده بود.

گفتم وآآآآآآآآآآآآآآآآی ببینیم غروب رو . 

گفت این چرا این طوری شده . گفتم خورشید دیگه داره میره و دیگه شب میشه و همه جا تاریک میشه و  دیگه نمیتونیم جنگل و دریا رو ببینیم.

گفت اون کوه هست؟

گفته بله

گفت خورشید داره میره اونجا

گفتم بله ( این بله ها از روی رفع تکلیف نبود . بله با اشتها اولش البته هوم مممممممبله این شکلی .)

گفت خورشید آتیش زده آسمون رو؟

گفتم وآآآآی چقدر زیبا گفتی . 

با خودم تکرار میکردم که آسمون رو آتیش زده . و هر دومون فقط غروب نگاه میکردیم

وقتی به مقصد رسیدیم این پسر کوکشولو همیشه دنبال من میگشت و همیشه هم گمم میکرد . 

وقتی رسیدیم به اتاخی دیگه مخشول بازی هاش شد . 

کسی میخواست دعواش کنه حرف هیچ کسی رو گوش نمیداد و بزرگترها رو به عجز آورده بود و پناه میوردن به من . 

منم میگفت ..

البته بهش زور نمیگفتم . فقط یه جوری بهش میگفتم که مواظب باشه بلایی سر خودش با شیطونی هاش نیاره . 

- شکوفه های درخت الوچه با باد به زمین می افتند و انگار بال های فرشته هاست که زمین را پوشانده . لطافت بی حدی به جان ادمی نوش می شود

...

روشن تر از خاموشی چراغی ندیدم و سخنی به از بی سخنی نشنیدم؛

مرغی گشتم ، چشم او یگانگی ، پر او از همیشگی، در هوای بی چگونگی می پریدم ،

کاسه ای بیاشامیدم که هرگز تا ابد از تشنگی او سیراب نشد .

بایزید بسطامی

سلام

کارم اندر عشق مشکل میشو

د هر زمان گویم که بگریزم ز عشق

خان و مانم در سر دل می شود

عشق پیش از من بمنزل می شود

دریغا عشق فرض راه است همه کس را. دریغا اگر عشق خالق نداری باری عشق مخلوق مهیا کن تا قدر این کلمات ترا حاصل شود. دریغا از عشق چه توان گفت! و از عشق چه نشان شاید داد، و چه عبارت توان کرد! در عشق قدم نهادن کسی را مسلم شود که با خود نباشد و ترک خود بکند و خود را ایثار عشق کند. عشق آتش است هرجا که باشد جز او رخت دیگری ننهد. هرجا که رسد سوزد، و برنگ خود گرداند .

در عشق کسی قدم نهد کش جان نیست

درماندۀ عشق را از آن درمان نیست

با جان بودن بعشق در سامان نیست

کانگشت بهرچه بر نهی عشق آن نیست

ای عزیز بخدا رسیدن فرض است، و لابد هرچه بواسطۀ آن بخدا رسند، فرض باشد بنزدیک طالبان. عشق بنده را بخدا رساند، پس عشق از بهر این معنی فرض راه آمد. ای عزیز مجنون صفتی باید که از نام لیلی شنیدن جان توان باختن، فارغ را از عشق لیلی چه باک و چه خبر! و آنکه عاشق لیلی نباشد آنچه فرض راه مجنون بود، او را فرض نبود. همه کس را آن دیده نباشد که جمال لیلی بیند و عاشق لیلی شود؛ تا آن دیده یابد که عاشق لیلی شود که این عشق خود ضرورت باشد.کار آن عشق دارد که چون نام لیلی شنود، گرفتار عشق لیلی شود. بمجرد اسم عشق عاشق شدن کاری طرفه و اعجوبه باشد:

نادیده هر آنکسی که نام تو شنید

چون حسن و لطافت جمال تو بدید

دل، نامزد تو کرد و مهر تو گزید جان

بر سر دل نهاد و پیش تو کشید

کار طالب آنست که در خود جز عشق نطلبد. وجود عاشق از عشق است؛ بی عشق چگونه زندگانی کند؟! حیات از عشق میشناس وممات بی عشق می یاب : روزی دو که اندرین جهانم زنده آن لحظه شوم زنده که پیشت ميرم شرمم بادا اگر بجانم زنده و آن دم ميرم که بی تو مانم زنده سودای عشق از زیرکی جهان بهتر ارزد، و دیوانگی عشق بر همه عقلها افزون آید. هر که عشق ندارد، مجنون و بی حاصل است. هرکه عاشق نیست خودبين و پرکين باشد و خودرای بود؛ عاشقی بی خودی و بی راهی باشد. دریغا همه جهان و جهانیان کاشکی عاشق بودندی تا همه زنده و با درد بودندی !

عاشق شدن آیين چو من شیداییست

در عالم پير هر کجا برناییست

ای هرکه نه عاشقست او خود راییست

عاشق بادا که عشق خوش سوداییست

به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده ی شب می کشم

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

مقدمش یارب مبارک باد بر سرو و سمن

خوش به جای خویشتن بود این نشست خسروی

تا نشیند هر کسی اکنون به جای خویشتن

خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمت

کاسم اعظم کرد ازو کوتاه دست اهرمن

تا ابد معمور باد این خانه کز خاک درش

هر نفس با بوی رحمان می وزد باد یمن

شوکت پور پشنگ و تیغ عالمگیر او

در همه شهنامه ها شد داستان انجمن

خنگ چوگانی چرخت رام شد در زیر زین

شهسوارا چون به میدان آمدی گویی بزن

جویبار ملک را آب روان شمشیر تست

تو درخت عدل بنشان بیخ بدکاران بکن

بعد از این نشگفت اگر با نکهت خلق خوشت

خیزد از صحرای ایذج نافه مشک ختن

گوشه گیران انتظار جلوه ای خوش می کنند

بر شکن طرف کلاه و برقع از رخ برفکن

مشورت با عقل کردم گفت حافظ می بنوش

ساقیا می ده به قول مستشار موتمن

ای صبا بر ساقی بزم اتابک عرضه دار

تا از آن جام زر افشان جرعه ای بخشد به من

فکر میکنم امشب حافظ  هیچ غزل دیگه ای بلد نبود که همه اصرارش هر بار ، همین غزل بود!